banner
Pagina in afdrukformaat
Mist en wier

Van: Klaasjan Andringa,  juni 2007

Na een paar dagen zwerven over het westelijk wad (Koffieboonplaat, altijd heerlijk rustig, fietstocht op Ameland, de bijna 200 zeehonden op de plaat bij de blauwe balg en een restaurantje op Vlieland) vervolgden wij onze tocht op zaterdagavond 9 juni 2007. Doel was om vanuit de haven van Vlieland via de Vliestroom een ankerplek voor de nacht te zoeken bij het Inschot.

Nauwelijks de haven uit kwam er echter een dichte zeemist opzetten, het zicht bedroeg nauwelijks 50 meter. Uit boeken en verhalen weet ik dat op zee mist heel snel kan opzetten, maar dit was de eerste keer dat ik het zelf meemaakte. De boeien waren niet meer te zien en radar hebben wij, gelukkig, niet aan boord (ook een GPS is aan ons niet besteed). In zo’n dichte mist durf ik niet te varen, bang om in het zeegat te verdwalen of voor de boeg van een grote jongen terecht te komen.
We keerden daarom het schip, maar we hadden helemaal geen zin om in de haven te overnachten. Op kaart en kompas lukte het om het Franse Gaatje in te komen. De eb had bijna helemaal doorgezet, we kwamen tot aan de FG10 en vielen droog vlak naast het enorme betonblok van de boei. Het beton lag helemaal boven het zand, dit had ik nog nooit zo gezien.
Toch voortaan met laag water maar niet al te dicht langs de boeien varen, je zal er maar tegen het betonblok op knoerten.


Oepcke Tjeerds drooggevallen op de Koffieboonplaat

Omdat het getij in het Inschot nog mee te hebben, wilden we 4 uur ’s morgens opstaan, dus de wekker gezet. Midden in de nacht opgestaan en pal oost gaan varen, dat gaat hier altijd goed met opkomend water. Het was nog even mistig en praktisch windstil, dus hebben we het oliezeil bijgezet.
Nu kregen we halverwege met een raar verschijnsel te maken dat ik nog nooit op het Wad heb meegemaakt: een erg dikke wiersoep, waarin het log en de motor volledig vast liepen. Gelukkig heb ik een buitenboordmotor, dus kon ik de motor ophalen en de schroef vrijmaken van het wier. Het zat zo strak om de schroef dat ik een mes nodig had om hem helemaal schoon te maken. Toen ging het weer een stukje, maar na een poosje moest weer de motor omhoog om de schroef wiervrij te maken. Toch wel enigszins ongerust voeren we verder: wat te doen als we echt vast kwamen te zitten in het wier? De dieptemeter gaf 3 – 4 meter diepte aan (wat we op deze plaat niet zouden verwachten), de boot er uit duwen ging dus ook niet. Na ca. 10 minuten waren we echter, toch op de motor, uit het wierveld.

Nog verbaasd over dit verschijnsel en opgelucht dat we eruit wisten te komen, zagen we niet lang daarna het knipperlicht van de IN 1 door de mist oplichten. Omdat het nog steeds erg mistig was, zijn we westelijk van deze boei voor anker gegaan om onze nachtrust af te maken. Nadat we rond 08:00 uur weer waren opgestaan, bleek het zicht iets beter, zodat we het erop waagden het Inschot in te varen. We hadden wel het getij gemist, zodat we tegen de stroom het Inschot op moesten motoren -want wind stond er nog steeds niet- om toch op tijd thuis te zijn. Varen op het Wad bleek weer lekker onvoorspelbaar: mist en wier, ik had het van te voren niet kunnen bedenken.