banner
Pagina in afdrukformaat
Workshop Vaarsimulator

Gegeven door: Sake Hoogeveen, docent aan de Maritieme Academie
Verslag van Lucy Klanderman

Van vorig jaar had ik enthousiaste verhalen gehoord over de simulator, dus wilde ik het dit jaar zelf eens ervaren. Tot mijn stomme verbazing was er niet veel belangstelling voor, zodat ik er makkelijk bij kon. Het lokaal was al indrukwekkend: vier agebouwde scheepsbruggen met alle toeters en bellen en op ooghoogte een groot driedelig scherm met uitzicht op een watervlakte.
De workshopleider Sake Hoogeveen, docent aan de Maritieme Academie, begon met het een en ander uit te leggen. Nou, dat duizelt je wel even als je alleen je eigen zeilbootje gewend bent. Overal moet je tegelijk op letten: je snelheid, je koers, de diepte, de boten om je heen. Je hebt ogen tekort en weet niet zo gauw aan welke kant je nu weer op welk metertje moet kijken.

Op iedere simulator stond een ander schip ingeprogrammeerd: een vrachtschip, een snelle boot, een vissersboot en een sleepboot. Ik mocht me in m’n eentje wagen aan de sleepboot, terwijl de andere schepen meer stuurlui hadden. De sleepboot had het stuurhuis voorop, zodat je de boeg niet kon zien, wat weer een extra moeilijkheid vormde. Het duurde dan ook even voordat ik zo’n lastige grote boot goed op gang kreeg.

We kregen als opdracht vanaf het Stortemelk naar Harlingen te varen. Na wat geschutter begon ik het door te krijgen, al viel het niet mee de smalle geul netjes te nemen, vooral niet toen ik nog wat andere boten , het vrachtschip en de snelle boot, in mijn vaarwater kreeg. Vooral de vrachtboot maakte af en toe rare capriolen.
Het zeetje was in het begin erg vlak en het zicht goed, totdat de docent een forse sneeuwbui tevoorschijn toverde. Gelukkig ging die al snel voorbij, maar toen nam de wind toe en werd het water woeliger. Ook de stroming was heel levensecht.
Erg veel vaart maakte ik niet. Ttoen alle anderen al uit het lokaal vertrokken waren, was ik dan ook nog niet in de haven aangeland. Plotseling was ik als bij toverslag vlak voor de haven. Toen was ik de concentratie kwijt en zette ik de sleepboot op het stuurboords havenhoofd. Weg mooie poging.

Samengevat: het was een hele ervaring een groot schip te besturen. Ik was er aanvankelijk bang voor, maar kreeg er steeds meer schik in en ging tevreden en apetrots naar de lunch.