banner
Pagina in afdrukformaat
Onbetrouwbare Dorknopers

Column van Hans Vandersmissen in weekblad Schuttevaer, 3 november 2007

Een trouwe lezeres wees me op deze column uit begin 2004. Daarin uitte ik mijn verwondering over het plotseling toegenomen aantal verstoringen door pleziervaarders, dat het ministerie van LNV inzake de Terschellinger Boschplaat rapporteerde. Ik vermoedde een verband met het convenant dat watersportorganisaties eerder met LNV hadden gesloten. Daarin werd afgesproken de merkwaardige ‘200-meter droogvalregeling’ van 1990, die de stoot gaf tot oprichting van de Vereniging van Wadvaarders, op te schorten, mits de Erecode van Wadvaarders een positief effect zou hebben op het gedrag van droogvallende pleziervaarders in het Waddengebied. Niet dat daar klachten over waren, maar kennelijk was het vrij, buiten jachthavens en betonde geulen rondvaren sommige overheidsdienaren een doorn in het oog. Zoiets als wild kamperen. In hun Erecode beloven Wadvaarders zich ‘vrij en verantwoord’ op het Wad te gedragen, zodat ADHD wadpietjes er niet van opvliegen en zeehonden niet van de zoog raken.

De inkt van het convenant was echter nog niet droog of LNV vond ineens overal verstoringen waar ze eerder niet waren. Het bleek dat niet alleen daadwerkelijke verstoringen van fauna en vernielingen van fauna als verstoring werden aangemerkt, maar eveneens bijvoorbeeld loslopende honden, ook als deze niets verstoorden. Verstoringen door waltoeristen werden droogvallers aangerekend. Ik concludeerde toen: Met dit soort rapportage lijkt Staatsbosbeheer de proef niet echt een kans te willen geven. Langs diverse wegen (waaronder een zeer hoge ambtenaar van LNV tijdens een receptie) hebben mij berichten bereikt dat men er inderdaad op uit is de proef te laten mislukken; dus reken op veel jaarverslagen vol er met de haren bijgesleepte 'overlast'. Wie aan dit epos ontstijgt als Machiavelli en wie als Chamberlain, zal de tijd leren. Het zou fijn zijn als de overheid er ook een erecode op nahield. In één woord: integriteit.

Tegen deze achtergrond wordt het begrijpelijk waarom Wadvaardersvoorzitter Maarten Snel, die dat convenant met veel geduld van de grond had gekregen, laatst zo enthousiast pleitte om overtreders van de Erecode, met name lieden die hun hond laten loslopen, veel zwaarder te straffen, en vanwege diezelfde achtergrond werd ik daar zo boos over. Snel’s voorstel kwam voort uit wanhoop, in een poging het convenant te redden. Want inmiddels werd duidelijk dat LNV domweg tot afsluiting van grote delen van het Wad wilde overgaan omdat het convenant niet mocht werken.

Begin oktober presenteerde LNV in het Toeristisch Overleg Wadden het plan tot afsluiting van grote gebieden, wat noodzakelijk zou zijn omdat door recreatief medegebruik schade kan ontstaan. Let wel: er is geen schade geconstateerd –LNV had dan ook geen cijfers- maar het zou eventueel kunnen. Uit evaluatie van de proefperiode van de Erecode –die nog niet bekend is, LNV durfde daar in ieder geval geen feiten over te geven- zou blijken dat behoefte is aan verdere beperkende maatregelen. En nu de klapper: afsluiting zou het gemakkelijker maken overtreders van de Erecode voor Wadvaarders te bekeuren. Oh ja? Waar dan? Het is de logica van een dronken arbeider; de heren Dorknopers zijn kennelijk zó gewend met iedere leugen weg te komen om hun zin door te zetten, dat ze niet eens meer de moeite nemen om het aannemelijk te maken!

Wadvaardersvoorzitter Maarten Snel is de man van het compromis, ik rol de kanons naar buiten rolt zodra ik onraad ruik. Helaas tonen de ontwikkelingen rond het convenant aan dat enig vertrouwen in een integere overheid misplaatst is. Snel, die zich vanuit eigen integriteit kennelijk niet kon voorstellen hoe onbetrouwbaar zijn gesprekspartners waren, heeft met de beste bedoelingen ‘wisselgeld’ gezocht om het gevaar van afsluiting van natuurgebieden af te wenden. Zoals Chamberlain in München naïef probeerde een schurk te pacificeren met compromissen waarmee hij slechts de Tweede Wereldoorlog nader bracht, zo heeft Snel gehoopt met Roomser dan de Paus regels te bedenken, het afsluiten van natuurgebieden te voorkomen. Uiteraard ging het precies als met de Europese ‘Grondwet’, waartegen het Nederlandse volk zich overtuigend had uitgesproken. Cosmetisch opgepoetst doch essentieel niet veranderd is het toch doorgedrukt terwijl Balkenende c.s. bizarre smoezen bedachten om een referendum te voorkomen. Op vergelijkbare wijze is de Betuwelijn door onze nationale strotten geperst en zal binnenkort de vuilste vuilverbander van Europa verrijzen in Harlingen, terwijl Nederlandse verbrandingsovens al aan overcapaciteit lijden. Het vuil zal uit Duitsland moeten worden geïmporteerd om de zaak lonend te maken. Over die verstoring van het Waddenmilieu hoor je LNV overigens niet.

Zo dreigt het Wad onstuitbaar een werkgelegenheidsproject te worden voor overbodige ambtenaren die overtredingen moeten constateren die zelden gepleegd worden en om die reden zal het aantal als overtreding aan te merken handelingen moeten worden uitgebreid. Hier werkt maar één ding tegen: massaal overal droogvallen waar het je uitkomt, maar je daarbij wel heel netjes gedragen ten opzichte van de omringende natuur, en álle bekeuringen voor laten komen.