banner
Pagina in afdrukformaat
Column van Hans Vandersmissen

Machiavelli of Chamberlain?

Uit: Weekblad Schuttevaer 7 februari 2004, pagina 6

 

Vorige week zaterdag hadden de Wadvaarders hun jaarvergadering in de gastvrije Zeevaartschool in Harlingen. Sinds Arjen Mintjes daar de scepter zwaait is het instituut omgetoverd tot een bloeiende broedplaats van varensgasten waar ouders hun puberkroost graag naar toe zenden.
De Wadvaarders hadden een enorm programma: een reflectie van het enthousiasme waarmee de leden de vereniging dragen. Terwijl de kinders bij storm en regen met de reddingboot op stap mochten, kauwden de saaie volwassenen hun erecode uit. Want na een warmloop­ochtend met toespraken en samenzang ging het vooral over die'erecode': een soort padvinder­seed voor Wadvaarders, waarin zij beloven zich zó te gedragen dat het meest verzenuwde wadpietje en de verschrikkelijkst neurotische zeehond er geen aanstoot aan kunnen nemen. Akela, akela, wij verstoren zelfs geen kokkel. De erecode is het resultaat van verwoede pogingen om de knettergekke '200-meter droogval­regeling' van het ministerie van LNV de deur uit te werken.
Deze volstrekt willekeurige maatregel, waarmee droogvalactiviteiten werden geconcentreerd op de voor het overige Wadleven meest aantrekkelijke plaatsen, kwam rond 1990 plotsklaps uit de hoed. Enige ratio ontbrak; bovendien zijn dicht bij de geul de banken het steilst, het getij het sterkst, dus droogvallen het gevaarlijkst. Door plechtig, met de hand op het hart, te beloven nooit iets stouts te doen op het Wad, mooie kleurenfoldertjes te laten drukken die beschrijven wat stout is en die op grote schaal uit te delen, hebben de watersportorganisaties rond het Wad LNV overtuigd: bij wijze van proef is de 200-meter regeling opgeschort en wordt gekeken of de erecode werkt, dus of recreatievaart geen last berokkent. Het is met name aan Wadvaardersvoorzitter Maarten Snel te danken dat dit convenant en een groeiende goodwill bij LNV er zijn gekomen. Chapeau. Maar de inkt van het convenant was nog niet droog, of op bijvoorbeeld de Boschplaat gebeurde iets merkwaardigs: voorheen hadden we nooit iets gehoord van overlast aldaar - al moest je door het (over de wal aangevoerd) toeristenafval baggeren om bij de Kaap te komen, waar het horen en zien je op mooie zomeravonden soms vergaat van brommers en gettoblasters. Volgens de laatste twee jaarverslagen van Staatsbosbeheer zou globaal een derde van de droogvallers ineens overlast bezorgen. Nader onderzoek leert dat die overlast hoofdzakelijk bestond uit het loslopen van honden. Niet dat die honden overlast bezorgden, maar ze liepen los en dat gold als overlast, want het mag niet volgens artikel 16 van de Natuurbeschermingswet.
   
Met dit soort rapportage lijkt Staatsbosbeheer de proef niet echt een kans te willen geven. Langs diverse wegen hebben mij berichten bereikt dat men er inderdaad op uit is de proef te laten mislukken; dus reken op veel jaarverslagen vol er met de haren bijgesleepte'overlast'.
   
Wie aan dit epos ontstijgt als Machiavelli en wie als Chamberlain, zal de tijd leren; Rataplan (op filosofische gronden los, want een beest hoort niet vast) en ik vrezen de Quislings. Het zou fijn zijn als de overheid er ook een erecode op nahield. In één woord: integriteit.